maandag 11 juli 2016

Literatuur met de grote en de kleine L: "Grote kleine leugens" van Liane Moriarty

Toen ik enkele weken geleden reclame voor het nieuwe boek “Grote kleine leugens” van Liane Moriarty in mijn mailbox kreeg en de korte inhoud las, was ik direct geïntrigeerd.  Het verhaal gaat over een basisschool waar een quizavond voor de ouders eindigde met verschillende gewonden en een dode.  Was het een moord of een ongeluk of …?  En hoe is het zo ver kunnen komen dat de ouders met elkaar lagen te vechten?


Op de website van de uitgever werd als teaser het eerste hoofdstuk openbaar gezet.  Dat was meteen raak.  De schrijfstijl sprak me aan en de spanning werd al goed opgebouwd.  Ik was nog meer overtuigd.  Dit boek moest ik lezen!  Ik wilde een aankoopsuggestie doen in de bib maar het stond reeds als “in verwerking” in hun catalogus.  Dus sprong ik er de laatste weken regelmatig eens binnen om het rek van de nieuwe aanwinsten te monsteren.  Vorige week had ik geluk!  Daar stond het dan eindelijk.

En het overtrof mijn verwachtingen!  Dit boek staat voor mij op hetzelfde hoge niveau als “Het smelt” van Lize Spit, zowel qua opbouw van de plot als qua schrijfstijl.  Maar het is niet zo rauw, niet zo verschrikkelijk gruwelijk.  Toch schuwt “Grote kleine leugens” de problemen niet.  Pesten, overspel, kleine vetes binnen een gemeenschap, huiselijke ergernissen, …  Moriarty overgiet de realistische en soms herkenbare gebeurtenissen en gedachten met een humoristische saus om een bij momenten grappig boek af te leveren.

Het verhaal neemt je mee naar de maanden voorafgaand aan de dramatische avond en maakt je deelgenoot aan het leven van de ouders van de jongste groep in de basisschool.
Dit gebeurt aan de hand van drie hoofdpersonages.  Normaal vind ik het springen tussen drie hoofdpersonages veel te ingewikkeld en ontwikkel ik altijd een voorkeur voor slechts één van de personages.  Maar niet bij dit boek.  Elk personage heeft een herkenbare persoonlijkheid met zijn grote en kleine kantjes.  Hier was het me altijd duidelijk of ik nu vanuit het gezichtspunt van Madeline, Jane of Celeste de zaken kon overschouwen.  Ik kon me in alledrie evenwaardig inleven.  Ik zag ze zo voor me en duimde mee voor een goede afloop.  Want spannend was het ook.  Tot op het einde. 
En dan vond ik het jammer dat het uit was.  Dat had ik op voorhand voorspeld, daarom had ik het met opzet traag gelezen en vaak weggelegd om des te langer te kunnen genieten van de treffende beschrijvingen en om er in de tussentijd over na te denken wie de moordenaar of het slachtoffer zou kunnen zijn.  Uiteraard zat ik er helemaal naast.  De schrijfster heeft haar werk goed gedaan.  Heerlijk vind ik dat!


“Grote kleine leugens” is een echte aanrader!  Een mooi, beklijvend boek…

vrijdag 8 juli 2016

Kindvriendelijke tips voor de Tall Ships Races in Antwerpen

Weet je nog niet wat doen dit weekend?
Dan is een bezoekje aan de Tall Ships Races in Antwerpen misschien een goede tip.
Ze liggen er nog tot en met zondag.
Wij gingen er vandaag naartoe en bezochten verschillende boten.

Enkele tips als je een tripje met kinderen plant:

- Neem geen buggy mee.  Je beklimt de boten langs smalle trapjes.  Een draagdoek is in dit geval veel handiger.  Of de nek van papa of mama ;-)

- Zijn er specifieke boten die je graag wil zien of wil je je goed voorbereiden qua locatie en vervoer?  Download dan het grondplan op de officiële website.  Wij parkeerden aan Antwerp Expo en namen dan verder de tram, ideaal!  (onze kinderen vonden de ritjes in de tram het leukste onderdeel van de dag ;-) )

- Er zijn langsheen het parcours verschillende eet- en drinkstandjes.  Wij passeerden die omdat we van plan waren in de Burgerij van een burger met frietjes te genieten maar daar was het overvol.  Maar er is dus overal voldoende eten en drinken.  Uiteraard, in een stad als Antwerpen!

- Een combinatie met een bezoekje aan het MAS, wat wij vorig jaar al bezochten, is altijd leuk.

- Doe goede stapschoenen aan.  Het is best ver stappen tussen de boten (en op de boten zelf uiteraard ook)










Als er zoveel wind staat als vandaag, wordt het een heerlijk dagje uitwaaien!

dinsdag 19 april 2016

La Cucaracha: spelplezier voor klein en groter!

In december kreeg Mie Fantasie het spel 'La Cucaracha' van Ravensburger cadeau.
Het stond op haar verlanglijstje maar ikzelf kende het spelletje niet echt.
Het zag er me zo'n wild actiespel uit zonder veel inhoud.
Daar ben ik niet echt voorstander van.
Maar ik moest mijn mening herzien.

La Cucaracha is inderdaad een soort actiespel:
- er loopt een kakkerlak rond -
maar toch zit er ook wat strategie in,
want je kan zelf bepalen welke weg de kakkerlak volgt
door het bestek "open" of "toe" te draaien.


Zie je op de foto de grijze "muurtjes"?
Dat zijn messen, vorken en lepels.
Als je met de dobbelsteen een vork draait,
mag je een vork omdraaien.
Als je een vraagteken gooit, 
mag je kiezen of je een vork, mes of lepel omdraait.
Zo maak je de weg vrij voor de kakkerlak 
en kan hij misschien in jouw hok lopen!



Er zijn vier hokken
maar als je met minder spelers bent,
kan je de hokken die je niet nodig hebt 
afsluiten met de houtkleurige kartonnetjes.


Die kakkerlak is best wel cool.
Hij maakt een zoemend geluid en lijkt echt voort te kruipen.
Hij kan verschillende richtingen uit,
soms loopt hij rechtdoor en dan draait hij plots zomaar.
Echt een toffe uitvinding!
De kindjes zijn er zot van.
Zie de kakkerlak maar eens rondlopen:


Er zijn verschillende beginposities voor het bestek,
waardoor het nooit eentonig wordt.

Volgens de doos is het spel te spelen vanaf 5 jaar.
Maar onze (in december) bijna 3-jarige speelde het aardig mee:
ze draaide flink een lepel om als ze een lepel gooide met de dobbelsteen
en had ook het concept door dat de kakkerlak in haar hok moest terechtkomen.
Het spel wordt hier dan ook vaak gespeeld:
het trekt zowel 3-jarigen als 7-jarigen aan.
En stiekem vind ik het zelf ook nog wel leuk voor tussendoor.
Al is "tussendoor" misschien niet het juiste woord:
we zijn er vaak ruim een half uur mee aan het spelen omdat het zo tof is!

Zijn er alleen maar positieve punten aan?
Nee, ik heb toch ook een minpunt.
Ik vind het spel nogal redelijk stresserend.
Pas na afloop heb je door hoe de kakkerlak je continu heeft opgejaagd.
De tijd vliegt voorbij terwijl je speelt,
maar je wordt er helemaal niet rustig van,
integendeel zelfs!

Het is dus een wild actiespel
maar er zit wel wat strategie in, het is leuk, spannend
en geschikt voor een ruime leeftijdscategorie.
Maar kom niet klagen dat ik niet had gewaarschuwd dat het je stress bezorgt, hè!


La Cucaracha, van Ravensburger
(niet gesponsord)


zaterdag 2 april 2016

Dardennen

Naar jaarlijkse gewoonte trokken we ook deze paasvakantie met heel de familie naar de Ardennen.
En hoewel het weer niet meezat, heeft het toch deugd gedaan!
De foto's zijn niet zo mooi als ze zouden zijn met een prachtige zonneschijn
maar ze geven toch een idee van de potentiële schoonheid die door de regio sluimert.



Plassen houden van kinderen,
waarom oefenen ze er anders zo'n aantrekkingskracht op uit? :-)



We zagen interessante werktuigen:



in het klein


en in het groot.





De valiezen zijn uitgepakt, de was hing vandaag al te drogen aan de draad,
nu rest er ons enkel nog de foto's te koesteren.
Valt het op dat ik een zwak heb voor bomen en hout?
En ja, ook voor speelgoed ;-)

Op de terugweg waren we nog van plan om de citadel van Namen te bezoeken
maar de truckchauffeurs dachten daar met hun blokkage anders over;
zelfs zonder tussenstop in Namen lagen de kindjes pas om 22u in bed.
De citadel hebben ze dan nog tegoed.

woensdag 30 maart 2016

Literatuur met de grote en de kleine L: "Het smelt" van Lize Spit

478 pagina's telt "Het smelt", het romandebuut van Lize Spit.
En dat is geen pagina te veel.
Wat een woordgebruik, wat een plezier om te lezen.

Ik had een tijdje geleden een lovende recensie gelezen in de standaard der letteren.
Het boek zou zo geweldig zijn, maar het verhaal sprak me niet echt aan.
Toen ik een exemplaar in de boekenwinkel zag liggen, 
kon ik het toch niet laten de eerste bladzijde te lezen.  
Die deed me onmiddellijk besluiten dat ik meer wilde.  
Vorige week zag ik het in de bib staan en aarzelde ik geen seconde.  
Op nog geen week tijd was het uit.
Wauw...



De schrijfster slaagt er perfect in de spanning op te bouwen naar het einde toe.
Wat is Eva met het ijs van plan?  Hoe stierf Jan?  En wat gebeurde er op de fatale zomerdag?
In 3 verhaallijnen krijg je alle details te weten
die nodig zijn om de ontknoping van het verhaal te begrijpen.
Voor de lezer is dit de perfecte volgorde: 
het zit ontzettend goed in elkaar, het klopt helemaal.

De gebeurtenissen van die fatale zomerdag vind ik zowel ongeloofwaardig als walgelijk.
Maar eigenlijk vind ik het verhaal zelf niet zo primerend.
Het te mogen lezen, overspoeld worden door die prachtige zinnen vond ik veel belangrijker.
In de meeste boeken sla ik zinnen over.
Zinnen die er niet toe doen, bladvulling,
omdat het te spannend is en ik vlug wil voort lezen, 
omdat de zinnen te flauw zijn.
In "Het smelt" is geen zin te veel. 
Ik heb elke zin gelezen en elke zin is prachtig.  
Spit goochelt met taal en creëert wondermooie zinnen die toch niet gekunsteld overkomen.
Ze beschrijft alles erg realistisch, alsof ik het zelf met m'n eigen ogen kan zien.
Het is een triest verhaal, maar toch komt het zo niet over.
Ze laat namelijk na om psychologische beschrijvingen van gedachten weer te geven,
voor haar is enkel het zintuiglijk waarneembare voldoende om de sfeer te scheppen.
Dat maakt het tot geen zwarte roman,
maar eentje in felle vrolijke zomerkleuren met grappige anekdotes,
zeer aangenaam om te lezen.

Ik ben echt verbluft.  Het was een plezier om te lezen.  
Ik kijk al uit naar een volgende roman van haar.

Wel had ik nog 1 vraagje:
hoe kan Tesje in de meisjesslaapkamer zowel het dichtste bij de deur als hij het raam liggen?
Lig je met 2 op een kamer niet ofwel het dichtst bij de deur ofwel bij het raam?

Toevallig was het boek dat ik net hiervoor las, "Vele hemels boven de zevende" van Griet Op de Beeck.  Ook een Eva met een ongeveer even triest verhaal maar dit komt 1000x pessimistischer over.  Op de Beeck schuwt de tranen niet en psychologiseert de personages tot in het kleinste detail.   
Ik kon me niet met één van hen vereenzelvigen; ze denken allemaal zo negatief.  Ben ik dan zo positief ingesteld?  Zijn er dan zo weinig gelukkige mensen?
Misschien is de opzet van het boek om mensen aan te zetten hun leven terug in handen te nemen, er nog iets van te maken, de liefde te laten primeren.  Dan zou ik toch eerder "Kom hier dat ik u kus" van dezelfde auteur proberen dan dit werk.
Ik heb daarom ook beslist dat ik de nieuwe, "Gij nu" niet ga lezen, Op de Beeck schrijft te deprimerend naar mijn persoonlijke mening.



Enkele weken geleden deed ik mezelf "Kleine dagen" van Bernard Dewulf cadeau.  Ik hou ervan om in zijn columns te grasduinen, even te glimlachen, en weer verder te gaan.

Zijn mooie woorden mogen lezen, dat is echt genieten.

Aanraders?
Ja, "Het smelt" van Lize Spit.  
Niet zozeer om het walgelijke verhaal, maar om de rake beschrijvingen in prachtige zinnen.  
Zeker als je van lezen houdt.
Ik heb het boek nadien nog regelmatig terug ter hand genomen
om hier en daar nog eens een fragmentje te herlezen.
Ben jij van plan om het te lezen?

donderdag 24 maart 2016

De mankende dochter

Sinds enkele dagen mankte Mini-mie.
Aan haar links beentje, datzelfde been dat vorig jaar gebroken is geweest.
Nochtans had ik haar deze keer niet zien vallen.
Ze klaagde ook niet over pijn, integendeel, ze was de vrolijkheid zelve.
Dinsdag ging ik er toch maar mee langs bij de kinderarts.
Die zag heel duidelijk dat ze mankte, maar hij vermoedde geen breuk.
Daarom raadde hij aan van 3x per dag Nurofen te geven
omdat het misschien een ontsteking zou zijn.
Als het vandaag niet beter was,
moest ze toch gezien worden door de kinderorthopedist
en moesten we 's morgens bellen voor een afspraak.

Vanmorgen was Mini-mie al weer vroeg wakker.
Zo kon ik haar gemakkelijk in de gaten houden 
terwijl ze door de living stapte.
Hopelijk liep ze weer vanzelf normaal.
Helaas, ze mankte nog.
Ze steunde niet op haar grote teen,
die hing er precies maar bij als een niet-functioneel aanhangsel,
dat was me de afgelopen dagen ook al opgevallen.
Dus belde ik naar de afsprakencentrale van het ziekenhuis,
in het midden van de ochtendrush.
"Kindjes, stil zijn allemaal, ik ga even bellen!"
Wonderwel hoorde ik geen enkel lawaai 
- 's morgens werken ze doorgaans beter mee dan 's avonds ;-)
De stilte was niet eens nodig geweest,
want ik hoorde de stem van het antwoordapparaat:
dat er zo vroeg op de dag nog geen personeel de telefoon opnam.
Dan maar eerst de twee oudsten naar school brengen
en daarna terug proberen.

Aan de schoolpoort vroeg Wielfreak welke dag het was.
"Donderdag... Oh nee, donderdag, dan heb ik lezen!"
Door al dat gemank-gedoe was ik dat totaal vergeten!
Ik ben namelijk leesmama op school:
elke donderdag lees ik het eerste half uur met 4 leerlingen.
Het is te zeggen, zij lezen hardop en ik dirigeer en stuur bij waar nodig.
Wat moest ik nu met Mini-mie doen?
Zou ik haar op mijn schoot nemen tijdens dat half uurtje lezen?
Hmmm, de leerlingen zouden wel afgeleid zijn
en meer aandacht aan Mini-mie dan aan hun boek besteden.
En wat als Mini-mie dan naar toilet moest of zo?
Pffft, ik had moeten afbellen, dan hadden ze nog vervanging kunnen zoeken...
Alleszins moesten we eerst even naar de meester van Mini-mie,
om te laten weten dat onze meid vandaag niet naar het klasje zou komen.
Hij vond het meer dan nodig, zei dat het precies elke dag erger werd.
Mini-mie mocht tijdens mijn half uurtje lezen in haar klas blijven
en nadien kon ik haar gaan oppikken.
Ik begaf me vlug naar de speelplaats, net op tijd want de bel ging.
"Mijn" leeskindjes installeerden zich flink in ons lokaal
en begonnen hardop voor te lezen.
Omdat hun leesniveau - uiteraard - aan de trage kant is,
dwalen mijn gedachten nogal vaak af,
zo ook vandaag:
plots realiseerde ik me dat ik mijn handtas niet bij had!
Ik was er nochtans zeker van dat ik ze vanmorgen in de auto had gelegd.
In mijn hoofd heerste grote paniek,
maar ik moest stil blijven zitten
en kon natuurlijk niet weg om mijn handtas te gaan zoeken.
"Merel stapte de geheime tuin in," las een leerling hardop.
Het had geen zin dat ze traag of snel lazen,
het half uur lezen werd er niet korter of langer door.
Ik zat er vast en kon pas na 9 uur weg.
Bovendien moest ik nog eerst Mini-mie uit de klas gaan halen.

Eindelijk was het dan 9 uur.
Ik zei vlug mijn leeskindjes gedag, 
wenste hen alvast een fijne paasvakantie
en spoedde het lokaaltje uit.
In het voorbijgaan zag ik in een flits mijn oudste me nog vreemde gebaren toewerpen,
ik meende eruit op te maken dat ze wilde dat ik bleef totdat haar groepje ook klaar was met lezen,
maar dat ging nu echt niet en ik tuitte vlug mijn lippen voor een luchtkus.
Vlug naar het klaslokaal van Mini-mie!
Leeg...  
Oeps, waar zouden ze kunnen zitten?
Toen ik Mini-mie eergisteren na ons doktersbezoek terug naar school bracht,
waren haar vriendjes in een andere kleuterklas naar de kuikentjes gaan kijken.
Misschien brachten ze nu ook een bezoekje aan een ander klasje.
Ik wandelde alle kleuterklassen voorbij, zonder resultaat...
Zelfs in de refter waren ze niet.
Gelukkig kon de poetsvrouw me vertellen dat ze een klasje naar de turnzaal had zien gaan.
Ik stak de speelplaats over en hoorde muziek op me afkomen.
Was vandaag dat theater?  Precies wel...
Ik opende de deur 
en schrok zelf van het luide gepiep dat ik door heel de turnzaal deed weerklinken.
Geen nood, de kindjes zaten met hun rug naar me toe
en keken allemaal gefascineerd voort naar het podium;
geen enkel hoofdje draaide zich naar me om.
Ik herkende in de massa algauw de achterzijde van mijn dochter.
Ze zat ineen gedoken en hield haar handjes op haar oren.
Oei, was ze bang?  De andere kindjes gaven nochtans geen bange indruk.
Ondertussen had de meester haar al stilletjes opgetild 
en bracht hij haar op zijn arm naar me toe.
Haar armpjes omsloten onmiddellijk mijn nek
en ook haar beentjes sloeg ze rond mijn middel.
"Wil je nog even voort kijken?"
"Nee, bang!"
Oef, ik kon zonder het schuldgevoel (namelijk dat ik mijn dochter geen cultuur gunde) mijn handtas gaan zoeken!

Ik was mijn handtas niet tegengekomen in de kleutergang.
Daar had ik ze al eens eerder een halve voormiddag verweesd achter gelaten ;-)
Ik was ze waarschijnlijk gewoon in de auto vergeten!
Dan was nu wellicht het raampje ingeslagen 
en kon ik me aan een administratieve mallemolen verwachten.
Ik wilde zo vlug mogelijk naar de auto,
maar met Mini-mie aan mijn hand kon ik helaas niet snel wandelen.
Bovendien mankte het kind
en een mankend kind maan je toch niet aan om sneller te stappen?
Eindelijk kwamen we aan de auto.
Wat een geluk dat we in een boerengat wonen.
Mijn raampje was nog heel,
en daar prijkte de verloren handtas, heel gewoontjes op de autozetel.

Eenmaal thuisgekomen, 
probeerde ik nogmaals een afspraak te maken bij de specialist.
Deze keer werd er wel opgenomen,
maar Mini-mie kon er enkel nog om 15.30u tussen worden genomen.
Ai, dan moest ik de oudste twee van school gaan halen...
Ik belde mijn moeder, om te vragen of zij hen kon opvangen, maar ze nam niet op.
Ze heeft bovendien geen gsm dus moest ik later terug proberen.

Mini-mie mankte door de living en ik bedacht:
stel dat ze in het gips moet, 
dan gaan we best nu nog zomerschoentjes kopen.
We hebben toch nog heel de voormiddag en nu is ze nog niet te moe.
(na schooltijd is ze altijd te moe om nog naar een winkel te rijden)
Dus koos Mini-mie in de schoenwinkel nieuwe schoenen
en stapte ze er fier mee door de winkel.
Ik zag de verkoopster kijken naar de manier waarop ze mankte,
maar ze maakte er geen opmerking over.
Ik vroeg me af of schoenverkoopsters daar niet op moeten wijzen,
want als kindjes duidelijk met schoenen manken,
scheelt er misschien toch iets aan het schoentje?
Het kon haar precies niet schelen; 
hoe vlugger ze aan ons kon verdienen, hoe beter.
Daar moeten we dus niet meer gaan.

Tegen 12.30u kwamen we thuis
en kreeg ik via de telefoon eindelijk mijn moeder te pakken.
Gelukkig kon ze Mie Fantasie en Wielfreak om 15.20u gaan ophalen.
Oef, dat was al geregeld.  Het ging nu wel in orde komen.
Mini-mie en ik zetten ons aan tafel,
ik was uitgehongerd, smeerde vlug een boterham voor ons poppemie
en wou er toen eentje voor mij klaarmaken
maar de rinkelende telefoon belette dit.
Mie Fantasie was namelijk ziek 
en zat op school te wachten tot ze werd opgehaald...
Pffft...  wat een timing...
Ik haalde Mini-mie uit haar eetstoel, 
negeerde het geknor in mijn maag
en stapte in de auto.
Op weg naar school draaide mijn hoofd op volle toeren.
Wat moest ik met Mie Fantasie doen terwijl ik met de jongste naar het ziekenhuis ging?
Kon ze mee naar het ziekenhuis of was ze daarvoor te ziek?
En moest mijn moeder dan speciaal heel die afstand naar ons rijden
om enkel nog de niet-schoolplichtige Wielfreak van school te halen?
Ik besliste om Wielfreak ook mee naar huis te nemen,
maar dan moesten we nog eerst dat manneke op de speelplaats gaan zoeken
en zijn juf opsporen om haar te verwittigen.
Drie kwartier later zat ik dan eindelijk terug in mijn keuken,
en kon ik dan eindelijk mijn knorrende maag temmen.

Uiteindelijk begaven we ons dan naar het ziekenhuis,
waar we in een propvolle wachtkamer belandden.
Aan de andere kant van de zaal waren nog enkele stoelen vrij,
dus wrongen we ons tussen de priemende blikken van alle aanwezigen
en plantten we ons neer.
Mini-mie haalde enthousiast een boekje van Heksje Mimi uit haar rugzak.
Ik begon voor te lezen voor mijn dochter en de 16 andere luisteraars
en voelde mijn kaken nog roder worden 
dan dat de drukkende ziekenhuiswarmte ze al had gekleurd.
"In de wei staat een koe, ik tover alle oogjes ..."
"toe"
Ik hoorde de helft van de aanwezigen zachtjes glimlachen om 
mijn schattige grappige flinke dochter die mijn zin goed afmaakte.
Toen het boekje uit was, 
riep ze nog vrolijk "kijk, nieuwe sjoenen!" naar iedereen die het wilde horen.
Ja, natuurlijk had ze al haar nieuwe schoentjes aan gewild.

En dan was het onze beurt.
Mini-mie stond recht en volgde me.
De dokter wachtte ons aan het einde van de gang op
en keek met een onderzoekende blik naar mijn dochter.
Binnen gekomen deed ik mijn verhaal,
waarop Mini-mie haar schoentjes, kousen en broek mocht uitdoen
en gevraagd werd door de kamer te wandelen.

Wonderwel stapte het kind wonderschoon.
Zonder ook maar één keertje te manken!
Ik voelde me zo beetgenomen,
probeerde me er nog uit te praten,
dat het toch wel moeilijk in te schatten is bij zo'n kleintjes,
maar de dokter zei geruststellend dat het wel vaker voorkwam
en dat er misschien wel een ontsteking was geweest en die nu was opgelost
of dat ze een nieuw loopje heeft uitgeprobeerd, 
dat het niet ongewoon is dat ze daarin experimenteren.
Zo zakte ik toch niet volledig door de grond daar in het ziekenhuis
met de niet-meer-mankende dochter...
Wat een dag...  En dat eigenlijk allemaal voor niets...


vrijdag 18 maart 2016

Genaaid: Patchwork: spel voor 2 spelers

Vorige maand kreeg ik voor mijn verjaardag Patchwork cadeau.
Het is een spel dat me er super leuk uitzag
dus prijkte het al eventjes op mijn verlanglijstje.
Je kan het slechts met twee personen spelen
en dat kwam goed uit want het leek mijn oudste dochter ook een tof spel.



Ieder krijgt een spelbord 
en het is de bedoeling je bord zo vol mogelijk "lapjes stof" te leggen,
dus eigenlijk een zo groot mogelijk patchwork samen te stellen.


De "lapjes stof" zijn gemaakt van karton,
knopen stellen de munten voor
en in het midden ligt het scorebord.
Om te beginnen moet je alle lapjes stof in een cirkel rond het scorebord leggen.
Een beige pionnetje geeft aan waar je mag starten tussen de lapjes stof.
Van daaraf tellend mag je kiezen tussen één van de 3 volgende lapjes stof,
uiteraard alleen als je dat kan betalen.
Heb je voldoende knopen,
dan kan je het lapje stof kopen en op je spelbord leggen.
Het beige pionnetje zet je op de plek waar je lapje stof lag.
Zo gaat het pionnetje rond en kan je steeds kiezen uit verschillende lapjes.


Op elk lapje staat een prijs (het aantal knopen)
en een waarde (bij de zandloper) 
die je vertelt hoeveel stappen je op het scorebord moet verder zetten.



Als beide spelers op het einde van het scorebord zijn,
stopt het spel.
Dan tel je je aantal knopen
min 2x het aantal lege vakjes op je spelbord.

De spelregels zijn duidelijk en eenvoudig.
Het puzzelen is ook wel tof.
Toch valt het spel me tegen.
Er zijn namelijk veel lapjes stof waarvoor je 7 tot 10 knopen moet neertellen.
Maar aan zoveel knopen geraak je nauwelijks.
Het is in sé een frustrerend spel
waarbij je veel moet wachten en sparen.
Bovendien is het psychologisch een minpunt
dat je in de eindscore altijd met negatieve getallen zit.
Niemand wint graag met -25 tegenover -33.
Het is ook geen tactisch spel.
De enige tactiek bestaat erin om een zo laag mogelijke zandloperwaarde te hebben,
tegenover een zo groot mogelijke oppervlakte op je spelbord,
maar dit is grotendeels afhankelijk van het toeval.
De geluksfactor is dus redelijk hoog.
Ik had er meer van verwacht.
Nochtans is de bedenker Uwe Rosenberg,
bekend van speltoppers als Agricola.
Dit is duidelijk een van zijn mindere creaties...

Jammer, 
ik vond het nochtans aansprekend,
zeker voor naaiende spelliefhebbers zoals ik.





Patchwork. 999 Games
voor 2 spelers, van 8-99 jaar.
Officieel vanaf 8 jaar, 

maar om de scores te berekenen
moet je toch al onder 0 kunnen tellen.

Ik denk niet dat veel 8-jarigen dat kunnen...